Selecteer een pagina
Fijne dagen!

Fijne dagen!

Imagine there’s no heaven
It’s easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today…

Imagine there’s no countries
It isn’t hard to do
Nothing to kill or die for
No religion too
Imagine all the people
Living live in peace…

You may say I’m a dreamer
But I’m not the only one
I hope someday you’ll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world…

You may say I’m a dreamer
But I’m not the only one
I hope someday you’ll join us
And the world will live as one

John Lennon

Nog wat extra kerstkaarten…

Nog wat extra kerstkaarten…

Vorige week plaatste ik een bericht over de extra kerstzegel, die je kunt gebruiken voor een kaart aan een eenzame oudere. Maar tijdens de adventskalender van Else en alle goede dingen die heel veel mensen doen, kwam ik nog meer acties tegen. Dus mocht je nog wat extra post willen versturen, hieronder geef ik je een drietal opties.

  • Zo vraagt Stichting Bootvluchteling of je een kaart wil sturen aan één van de vele vluchtelingen die in een kamp in Griekenland zitten. Een kaartje om te laten weten dat er mensen zijn die aan ze denken, om een vluchteling een hard onder de riem te steken.
  • Ook Vluchtelingenwerk Nederland vraagt of je een kaartje wil sturen. Dit is geen specifieke kerstactie, maar je kunt via de site een welkomstkaart aanvragen, op deze kaart een boodschap schrijven en Vluchtelingenwerk zorgt ervoor dat deze kaart goed terecht komt.
  • Op 20 november startte de jaarlijkse schrijfmarathon van Amnesty International. Deze loopt door tot en met 10 december, de Internationale Dag van de Rechten van de Mens. Tijdens deze schrijfmarathon schrijven allerlei mensen brieven aan mensen die wereldwijd in gevangenissen zitten, worden gemarteld en gediscrimineerd omdat ze een eigen mening hebben en dit laten horen of zien. Ook worden brieven aan instanties geschreven over de vrijlating van de gevangenen en het stoppen van discriminatie.

Verstuur je graag post? Dan zijn bovenstaande opties mooie bestemmingen. En ik ben erg benieuwd of er nog meer acties zijn, laat het me weten via een reactie of stuur me een berichtje.

 

Een kerstkaart voor een oudere

Een kerstkaart voor een oudere

Vandaag kocht ik decemberzegels. Ik vind het namelijk leuk om met kerst kaartjes te versturen en met die decemberzegels ziet het er op de envelop meteen al gezellig uit (dat je net wat minder betaalt voor een postzegel is natuurlijk ook erg prettig).

Dit jaar zitten er geen 20, maar 21 zegels op het velletje. Eentje extra voor een bijzonder persoon. Natuurlijk kun je die gewoon gebruiken voor je kerstkaarten, die je verstuurt aan vrienden, familie en wie je nog meer een kaart wil sturen. Maar je kunt deze ook gebruiken voor een ouder iemand, die misschien wel wat eenzaam is, iemand die je misschien wel heel erg blij maakt met een mooie kerstkaart.

Dat vind ik een mooie samenwerking van PostNL en het Nationaal Ouderenfonds. Het past ook helemaal in de kerstgedachte, om iets moois te doen voor een ander. Daarom ga ik met die extra zegels een paar mooie kaarten versturen en hopelijk is degene die ze ontvangt er heel erg blij mee.

Wil je ook een kaartje sturen aan een eenzame oudere? Kijk dan even op de site van het Nationaal Ouderenfonds. Daar staat het adres waar de kaarten naartoe mogen. Zij zorgen dan voor de verspreiding van de kerstkaarten.

Hoe persoonlijk moet het worden?

Hoe persoonlijk moet het worden?

Een blog is een plek waar je alles kunt delen, persoonlijke en onpersoonlijke zaken. Als het goed is zijn het aantal wel dingen waar je enige connectie mee voelt, dus wordt het al snel wat persoonlijker. Maar hoe ver je daar in gaat, dat is natuurlijk aan jou.

Afgelopen week lanceerde ik de tag ‘Neem de tijd’ en kreeg als reactie dat mij invulling misschien wat diepgang mist. En ja, ik denk dat dit ook wel klopt, er mag wel wat meer diepgang in. Dat is voor de lezer natuurlijk ook meteen een stuk leuker om te lezen. Dat bericht gaat dus nog een keer op de schop.

Meer diepgang betekent voor mij ook dat het meteen een stuk persoonlijker wordt en ik merk dat, zo terugkijkend, het daar wel vaker aan ontbreekt. Gisteren plaatste ik een blog over plastische chirurgie, een toch wel persoonlijk onderwerp. Een blog dat veel bezoekers trok. Maar zo achteraf vraag ik me af of daar ook niet wat meer diepgang in had gemogen. Laat ik mijn gevoelens wel genoeg spreken of blijf ik daar van weg? Het lijkt wel of ik, sinds de start van Wolken en Zonnestralen daar wat meer van weg blijf. Terwijl ik op aukje.me soms toch behoorlijk persoonlijk kon worden en mijn gevoelens durfde te tonen.

Dat is toch eigenlijk vreemd? Alleen de naam is veranderd, er zit nog steeds dezelfde persoon achter. Of heb ik met de wijziging van de naam ongemerkt wat meer afstand genomen? Mijn blog draagt niet meer mijn naam en is het daardoor minder persoonlijk? Ik ben nog steeds blij met de naam van mijn blog, ik vind ‘m goed bij mij passen. Toch past het misschien nog niet helemaal perfect. Moet ik meer de persoonlijke kant op om dit toch meer mijn blog te maken? Ik denk het wel, ik denk dat ik wel wat meer van mezelf kant laten zien. Ik kruip toch al zo snel weg, laat mijn blog de uitlaatklep zijn die ik af en toe nodig heb. Mijn gebrek aan inspiratie de laatste tijd is hierdoor mogelijk ook wel te verklaren. Door ver van mezelf af te blijven, blijft die inspiratie ook maar ver weg. Nieuwe ideeën zijn dan een stuk moeilijker bereikbaar. Hopelijk geeft dit inzicht een hele nieuwe blog-boost!

De dag van de plastische chirurgie: mijn oren misten een plooi

De dag van de plastische chirurgie: mijn oren misten een plooi

Vandaag is het Dag van de Plastische Chirurgie, maar wat kan jou dat schelen vraag je je misschien af? Tja, ik ben misschien ook niet het type waarbij je zou verwachten dat ze iets met plastische chirurgie heeft. En ik geloof ook niet dat ik het in de toekomst ooit nog zal gebruiken (of hoop nodig te hebben). Ik voel niet zo de behoefte om wat strak te laten trekken of weg te laten spuiten. Maar dat is dus niet alleen waar het om draait bij plastische chirurgie.

Want al heel wat jaren geleden, volgens mij was ik 15 of 16, lag ik onder het mes van de plastisch chirurg. Plaatselijk verdoofd en dat voelde heel raar, dat weet ik nog goed. Er werd in mijn oren gesneden en de plastisch chirurg maakte een plooi in mijn oorschelp. Een tijdje daarvoor had ik een eerste afspraak bij de arts en hij zag het meteen. ‘Jij mist een plooi’, zei hij. Tja, dat klonk wat raar, maar was de verklaring voor mijn flaporen. Dat kon gemakkelijk worden verholpen, dus werd er een afspraak gepland, ging ik onder het mes en begon daarna de herstelperiode. Die laatste was het lastigste, maar ik doorstond het prima. Jammer alleen dat ik allergisch bleek voor de pleisters, die op de zijkanten van mijn gezicht geplakt zaten.

Nog steeds ben ik blij met de oorcorrectie. En ja, ik had ook kunnen leren leven met mijn flaporen, maar op dat moment ging het allemaal al niet zo lekker. Op de middelbare school werd ik erg gepest met mijn lengte en ik vreesde dat mijn oren een reden waren voor nog meer pesterijen. Is dat dan een reden voor een operatie? Voor mij wel, het zorgde voor wat meer zekerheid, gaf me wat zelfvertrouwen. Zelfvertrouwen dat ik goed kon gebruiken met dat gepest op school. Voor mij was het een goede keuze, waar ik elke dag nog volledig achter sta.

Heb jij wel eens iets laten veranderen/verbeteren door de plastisch chirurg of wil je dat laten doen?

 

Fast Fashion en de ontdekking van een nieuwe webshop

Afgelopen week las ik dit artikel op de site van Vogue. Ik kwam de link tegen op Twitter en zou er anders niet terecht zijn gekomen. Ik geloof niet dat ik de site van Vogue al eens eerder bezocht. Maar goed, daar gaat het nu niet over. Het gaat wel over duurzame mode en dat er zoiets bestaat als Fast Fashion. Goedkope kleding, die je een paar keer draagt en vervolgens weg doet. Omdat je het niet meer leuk vindt of omdat het gewoon al kapot is, omdat het niet van de meest geweldige kwaliteit is.

Ook ik maak me daar schuldig aan. Ik kijk ook niet altijd naar waar mijn kleding vandaan komt. Kies ook voor een goede optie, omdat ik graag eens een nieuwe outfit wil. Maar daarmee draag ik wel bij aan de vervuiling waar de mode-industrie voor verantwoordelijk is. En ja, er zijn meer dingen waarbij ik bijdraag aan de vervuiling, maar ik probeer daar op te letten. Ook al valt dat niet mee.
De mode-industrie blijkt een behoorlijk aandeel te hebben in de vervuiling. Dat ga ik hier niet helemaal uitleggen, dat kun je dus lezen in dat artikel op de Vogue-site.

Het was voor mij in ieders geval weer een reden om weer eens een bezoekje te brengen aan de site Rank a Brand. Daar kun je op een gemakkelijke manier zien hoe duurzaam jouw favoriete merk is. Zo vind ik Armed Angels een erg leuk, en duurzaam, merk. En na wat rondneuzen op Rank a Brand en verschillende sites kwam ik uit bij Seasalt Cornwall.
Volgens mij heb ik een favoriet merk erbij, want wat een hoop leuke kleding kom ik daar tegen! Ik zette meteen wat op Pinterest (zie hieronder) en ontdekte daarna nog meer. Maar ja, het moet wel uit de UK komen, daar staan wel wat verzendkosten tegenover. Ik denk er nog even over na, kan ik me meteen afvragen of ik het wel echt nodig heb…

 

Pin It on Pinterest